środa, 8 stycznia 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.4

-Więc~...-powiedziałaś lekko zarumieniona-chciałbyś coś do picia?
-He?- spojrzał na Ciebie tak jakby nie rozumiał twojego pytania.
-Czy chciałbyś się czegoś napić? Kawy, herbaty..? 
-Yhm, tak poproszę.-odpowiedział jak zwykle z pogodnym uśmiechem.
-A.. jaką lubisz? 
-Wszystko jedno, jeśli ty to przyrządzisz to nie ważne co to jest.-powiedział opierając głowę na rękach i wpatrując się w ciebie z ciepłym uśmiechem.
-Może być zielona?-Odwróciłaś się od niego czując, że spowijają Cię czerwone rumieńce.
Kevin lekko się zaśmiał i przechylając głowę starał się dostrzec twoją twarz.-Tak może być.-Odpowiedział wciąż się śmiejąc. Szybko otworzyłaś szafkę, po czym wyciągnęłaś się by zdjąć herbatę z górnej półki, jednak była ona za wysoko i nie mogłaś jej dosięgnąć. Naglę poczułaś za sobą tors chłopaka. Wystraszyłaś się, albo może zaskoczyłaś. Trudno powiedzieć. Szybko cofnęłaś rękę i obróciłaś się do niego, a twoim oczom ukazały się dobrze wyrzeźbione mięśnie Seung Hyun'a ukryte za czarną bokserką. Otworzyłaś szeroko oczy, byłaś już cała czerwona. Nieświadomie wstrzymałaś oddech.Kevin nachylił się lekko nad tobą wasze twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. Nie wiedziałaś co masz zrobić. Patrzyłaś się głęboko w jego oczy. 
Wyglądało to tak jakby zaraz miał Cię pocałować i doszłoby do niepożądanych rzeczy. Gdy nagle, kącik jego ust uchylił się lekko ku górze. 
-Oddychaj-szepnął wręcz w twoje usta.
-He? A. Tak.-Spuściłaś wzrok, w dalszym ciągu nie wiedząc co zrobić. Wodziłaś wzrokiem to na podłogę, to na szafkę stojąca w pobliżu, to na niego.
Chłopak odsunął się trochę od Ciebie i podał Ci puszkę z herbatą-Proszę.
Mrugnęłaś parę razy, tak jakbyś nie wiedziała co się dzieję. Jednak szybko otrząsnęłaś się z transu, spojrzałaś na puszkę znajdującą się w jego ręku i lekko złapałaś.-Dź-Dzię-kuję.-Wykrztusiłaś wciąż oszołomiona.
Na policzkach Sung Hyun'a zawidniały ledwo widoczne bladoróżowe rumieńce. Chłopak zakrył roześmiane usta zewnętrzną stroną ręki, po czym wrócił na miejsce przy barku. 
Czułaś się niekomfortowo i zaczęłaś trochę żałować żałować, że go zaprosiłaś ale z drugiej strony było jest dla Ciebie ciekawe doświadczenie. 
Przygotowałaś herbaty, i postawiłaś na barku razem z cukrem.-Proszę. Pij ostrożnie, gorąca.-powiedziałaś niepewnie i udałaś się do pokoju gościnnego pościelić łóżko. Gdy wróciłaś twoja herbata była już wystudzona, wypiłaś ją szybko. On także skończył akurat pić. Wstawiłaś oba kubki do zlewu i zaprowadziłaś Kevina do pokoju gościnnego.-Tu będziesz spać. Może być?
Chłopak zagwizdał-Wow. Masz tu bardzo ładnie. Mi odpowiada.-Odpowiedział siadawszy na łóżku i obdarował Cię uśmiechem.
-To dobrze.-Odwzajemniłaś uśmiech.-Jakbyś czegoś potrzebował to będę w pokoju obok.-wskazałaś swój pokój, po czym odwróciłaś się w stronę wyjścia.
-Yhm. Miłych snów.
Zatrzymałaś się w progu.-Tobie również.-Wyszłaś zamykając za sobą drzwi.
Weszłaś do swojego pokoju, przebrałaś się w piżamę i położyłaś do spania.

------------------------------------
Przepraszam, że dodaję z opóźnieniem ale nie miałam zbytnio czasu, mam nadzieję że się podoba i polecicie gdzieś mojego bloga (taka tam skromna propozycja ;) ). ^^

sobota, 4 stycznia 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.3

     Kolejnego dnia poszłaś z rana na miasto w poszukiwaniu nowej pracy. Obeszłaś parę barów i restauracji, niestety nic nie znalazłaś. Zmęczona poszukiwaniami poszłaś na Bubble Tea i deser lodowy, więc uznałaś, że twój wypad nie był aż tak bezsensowny.
Po nieudanych poszukiwaniach wolnym krokiem wracałaś do domu. Nagle nie wiadomo czemu jak z cebra lunął deszcz, co wydało ci się jakimś fatum tygodnia i że pada on specjalnie dla ciebie, bo przecież jeszcze przed chwilą na niebie nie było żadnych chmur.
Stanęłaś i powoli podniosłaś głowę spoglądając na krople spadające z nieba. Pięknie się mieniły w promieniach już zachodzącego słońca. Przypomniałaś sobie tą pamiętną fontannę, a łza spłynęła Ci po policzku. Stałaś tak póki tego pięknego widoku nie zasłonił Ci czarny...parasol? Zdziwiłaś się i opuściłaś lekko głowę, po czym powoli odwróciłaś się by ujrzeć kto jest właścicielem tejże tajemniczej parasolki. Widok ten zdziwił Cię jeszcze bardziej. Otóż, był to młody chłopak, Azjata. Patrzył na Ciebie ze zdziwieniem i jakby lekką fascynacją, po chwili jednak promiennie się uśmiechnął. Bacznie mu się przyglądałaś próbując sobie przypomnieć czy czasem wcześniej się gdzieś nie spotkaliście.
-Czemu stoisz na deszczu? - spytał.-Uhm...Mihane. Nie przedstawiłem się. Nazywam się Woo Sung Hyun, ale możesz mówić mi Kevin. Miło mi. A..ty? Jak masz na imię?
-(twoje imię) ...Mnie również miło.-odpowiedziałaś niepewnie.
- A więc? Dlaczego stoisz w deszczu? Coś się stało?
Powoli opuściłaś głowę, swobodnie ją zwieszając, po czym równie wolno odwróciłaś się i podążyłaś swoją drogą.
-ZACZEKAJ !!!
Chłopak podbiegł do Ciebie i ponownie okrył Cię parasolem.- Zaczekaj, odprowadzę Cię. - powiedział, ponownie obdarowując Cię uśmiechem. Nieświadomie odwzajemniłaś go i dalej kroczyłaś przed siebie, a Kevin podążał tuż za Tobą. Deszcz się nasilał, droga dłużyła w nieskończoność, szliście wolno i w takiej ciszy, że dało się słyszeć każdą spadającą krople, każdy powiew wiatru, każdy cichy oddech. Stało się to niekomfortowe, ale nie znałaś go i nie wiedziałaś co masz mówić. Na szczęście, najwidoczniej dla niego także było to niezręczne.
-Aish. Gdzie ty tak właściwie mieszkasz? Idziemy już z dobrą godzinę, strasznie zgłodniałem. Jesteś mi winna kolację.
Popatrzyłaś na niego lekko zdziwiona, ale gdy zobaczyłaś jego promienną twarz od razu się uśmiechnęłaś i cicho zachichotałaś.
-A tak właściwie czemu mnie odprowadzasz?
-Hmm... Bo pada, a ty nie masz parasola. Zmokłabyś.
-Heh, a tak naprawdę?
-Uznałem, że to będzie ciekawsze od samotnego siedzenia w kafejce.
W tym momencie spojrzeliście sobie w oczy, a świat, jakby stanął w miejscu.
Staliście tak w deszczu, pod jednym parasolem. Noc rozświetlały przydrożne latarnie.
Miałaś wrażenie jakby szczęście całego świata tkwiło właśnie w jego oczach, a w tej krótkiej chwili, która wydawała się wiecznością świat nie istniał. Byłaś tylko ty i on. Reszta nie miała znaczenia. Z każdą chwilą czułaś jak twoje serce przyśpiesza. Jak tracisz dech w piersiach.
Nigdy wcześniej się tak nie czułaś. Kątem oka dostrzegłaś swój dom.
-O! Już jesteśmy, to ja już pójdę.-Z trudem oderwałaś wzrok od jego czekoladowych oczu i pobiegłaś do domu najszybciej jak tylko potrafiłaś.
Wzięłaś parę głębokich oddechów i wyjrzałaś przez okno. On dalej stał w tym samym miejscu i rozglądał się na wszystkie strony. Spojrzałaś na godzinę, było koło 22. Wzięłaś parasol i podeszłaś do niego.
-Dlaczego nie wracasz?
-Nie bardzo wiem gdzie jestem.- odpowiedział tak jakby właśnie został na czymś przyłapany.
-Eh. już późno....-spojrzałaś na niebo-sama nie wierze że to mówię- powiedziałaś do siebie i przeniosłaś wzrok na niego-możesz zostać u mnie na noc.
-Naprawdę?! Dziękuję.
Weszliście do środka.

------------------------------
A reszty dowiecie się później. Może jutro może pojutrze. Jeszcze się zobaczy. Komentarze mile widziane. ^^

piątek, 3 stycznia 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.2

      Następnego dnia obudziłaś się dopiero gdy spadłaś z łóżka. Na w pół przytomna wstałaś z podłogi i sprawdziłaś godzinę w komórce.
-MWO?!?!?!?!
Było po 8. Jak torpeda wbiegłaś do łazienki-ubrałaś się, pomalowałaś, uczesałaś i załatwiłaś inne swoje potrzeby, zajęło ci to zaledwie 5 minut. Po czym zbiegłaś na dół. Chwyciłaś kromkę chleba i jedząc ją zaczęłaś przygotowywać jedzenie dla kota.
-Kici kici kici jedzonko! kici kici kici Rudy! Gdzie jesteś koteczku?!-wołałaś, lecz twój kot się nie odzywał. Postawiłaś jego miskę na podłodze i zaczęłaś ubierać kurtkę i buty.-Hm..Ciekawe gdzie on się znowu podziewa.-wyszłaś z domu, wsiadłaś do samochodu i ruszyłaś w kierunku swojej dawnej pracy, gdy w połowie przypomniałaś sobie, że przecież Cię zwolnili, a twój rudy kotek zdechł dlatego też nie mogłaś go znaleźć. 
Nie musiałaś już się nigdzie śpieszyć. Nie miałaś przecież po co. Zjechałaś na pobocze. Oczy zaczęły zachodzić Ci łzami.
-Eh ..to nie był tylko zły sen...-westchnęłaś i przeniosłaś wzrok na niebo. Nie było widać słońca. Zasłaniały je gęste czarne chmury. 
-Czyli dalej będzie ciemno...-powiedziałaś do siebie.
Ponownie westchnęłaś i skręciłaś do super marketu, który znajdował się w pobliżu. Kupiłaś soki, owoce, chipsy i parę innych rzeczy. Zapakowałaś torby do samochodu i wróciłaś do domu. 
     Zaniosłaś zakupy do kuchni otworzyłaś paczkę chipsów i usiadłaś przed komputerem przeglądając oferty pracy. Nie miałaś zbytniego doświadczenia ani specjalnych talentów, więc trudno było Ci znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. 
      Nadszedł wieczór. Wyłączyłaś komputer, wykąpałaś się i położyłaś do spania. Przez długi czas nie mogłaś zasnąć przekładałaś się z boku na bok, z pleców na brzuch a potem znów na bok. Po kilku godzinach męczącej przekładanki w końcu usnęłaś. 

       Byłaś na łące. Niebo przecinała piękna tęcza, a słońce delikatnie muskało Cię swoimi promieniami. Było tak pięknie. Zamknęłaś oczy, prawie spałaś, gdy naglę ktoś zasłonił Ci słońce. Otworzyłaś oczy i zobaczyłaś wysokiego bruneta, stał nad tobą z promiennym uśmiecham. Słońce zaczęło przykrywać się czarnymi chmurami, tęcza zniknęła i poderwał się gwałtowny wiatr. Jednak Azjata ...promieniał, wyglądał prawie jak anioł. Wpatrywałaś się w niego, nie mogłaś oderwać oczu. Ale dlaczego? Lunął rzęsisty deszcz niebo raz po raz przemierzały błyskawice, które rozświetlały jego postać jeszcze bardziej. Bałaś się burzy, lecz przy nim czułaś się bezpieczna jak przy nikim innym. Dlaczego tak się czułaś? 

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS)


        Dzisiejszy dzień był jednym z najgorszych w twoim życiu: Zwolnili Cię z pracy, twój ukochany kotek odszedł, wyrzucili Cię z chóru, w szkole miałaś nawał informacji i pełno testów. Ledwo co się z tym wszystkim uwijałaś, spałaś po 2 godziny czasem nawet mniej, a i  tak nie dążyłaś ze wszystkim. Twojemu życiu towarzyszył co raz to większy chaos, a dzisiejszy dzień stał na jego czele. 

        Po godzinnym szykowaniu się na spotkanie pośpiesznie ruszyłaś w stronę fontanny, przy której umówiłaś się ze swoim chłopakiem. Miałaś nadzieję, że jak zazwyczaj on poprawi ci humor a po tym ciężkim dniu bardzo tego potrzebowałaś. 
Byłaś strasznie ciekawa co chce Ci powiedzieć, ponieważ mówił, że to ważne, a przez telefon wydawał się trochę poddenerwowany. Z racji, że umówił się z tobą w miejscu gdzie się poznaliście miałaś dobre przeczucie.
        Niebo zanosiło się na burzę jednak nie zwracałaś na to uwagi, ponieważ już go widziałaś. Kręcił się przy fontannie, wyglądał na zakłopotanego i mocno zmartwionego.
-Annyong!-powiedziałaś radośnie jednak szybko spoważniałaś- coś się stało? Wszystko w porządku? Czym się tak zamartwiasz?
-Eh...-chłopak wziął głęboki oddech po czym złapał Cię za ramiona i spojrzał prosto w oczy.
"Zaraz mnie pocałuje!?"-pomyślałaś i już się cieszyłaś na tą myśl, gdy nagle...
-Mihane
-Z-Za co? Aish zachowujesz się tak jakbyś...-gwałtownie ucięłaś zdanie, a uśmiech zszedł z twojej tworzy -Czy ty...?- wykrzywiłaś usta, a łzy spłynęły Ci po policzku.
-Mihane -chłopak odszedł, a ty upadłaś na kolana wycierając łzy, które rzeźbiły blizny w twoim sercu. Patrzyłaś jak odchodzi. 
Fontanna tak pięknie tańczyła...
-Czy to naprawdę najgorszy dzień z możliwych ? Mówi się "nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce". Ale czy jutro słońce będzie takie jak dawniej...?

czwartek, 2 stycznia 2014

Tak na początek...

A wiec po bardzo długim namyśle założyłam bloga, na którym za widnieją moje głównie kpop'owe scenariusze ale jest możliwość, że pojawią się tu innego rodzaju opowiadania. Tak na początek chciałabym podziękować mojej koleżance, która mnie do tego namówiła i pomogła wybrać mi nazwę. Mam nadzieje że spodoba się wam mój blog i będziecie go chętnie i często odwiedzać. Każdy rodzaj krytyki jest mile widziany. A wiec, to tyle ode mnie. Annyong. ·^ㅅ^