Następnego dnia obudziłaś się dopiero gdy spadłaś z łóżka. Na w pół przytomna wstałaś z podłogi i sprawdziłaś godzinę w komórce.
-MWO?!?!?!?!
Było po 8. Jak torpeda wbiegłaś do łazienki-ubrałaś się, pomalowałaś, uczesałaś i załatwiłaś inne swoje potrzeby, zajęło ci to zaledwie 5 minut. Po czym zbiegłaś na dół. Chwyciłaś kromkę chleba i jedząc ją zaczęłaś przygotowywać jedzenie dla kota.
-Kici kici kici jedzonko! kici kici kici Rudy! Gdzie jesteś koteczku?!-wołałaś, lecz twój kot się nie odzywał. Postawiłaś jego miskę na podłodze i zaczęłaś ubierać kurtkę i buty.-Hm..Ciekawe gdzie on się znowu podziewa.-wyszłaś z domu, wsiadłaś do samochodu i ruszyłaś w kierunku swojej dawnej pracy, gdy w połowie przypomniałaś sobie, że przecież Cię zwolnili, a twój rudy kotek zdechł dlatego też nie mogłaś go znaleźć.
Nie musiałaś już się nigdzie śpieszyć. Nie miałaś przecież po co. Zjechałaś na pobocze. Oczy zaczęły zachodzić Ci łzami.
-Eh ..to nie był tylko zły sen...-westchnęłaś i przeniosłaś wzrok na niebo. Nie było widać słońca. Zasłaniały je gęste czarne chmury.
-Czyli dalej będzie ciemno...-powiedziałaś do siebie.
Ponownie westchnęłaś i skręciłaś do super marketu, który znajdował się w pobliżu. Kupiłaś soki, owoce, chipsy i parę innych rzeczy. Zapakowałaś torby do samochodu i wróciłaś do domu.
Zaniosłaś zakupy do kuchni otworzyłaś paczkę chipsów i usiadłaś przed komputerem przeglądając oferty pracy. Nie miałaś zbytniego doświadczenia ani specjalnych talentów, więc trudno było Ci znaleźć coś odpowiedniego dla siebie.
Nadszedł wieczór. Wyłączyłaś komputer, wykąpałaś się i położyłaś do spania. Przez długi czas nie mogłaś zasnąć przekładałaś się z boku na bok, z pleców na brzuch a potem znów na bok. Po kilku godzinach męczącej przekładanki w końcu usnęłaś.
Byłaś na łące. Niebo przecinała piękna tęcza, a słońce delikatnie muskało Cię swoimi promieniami. Było tak pięknie. Zamknęłaś oczy, prawie spałaś, gdy naglę ktoś zasłonił Ci słońce. Otworzyłaś oczy i zobaczyłaś wysokiego bruneta, stał nad tobą z promiennym uśmiecham. Słońce zaczęło przykrywać się czarnymi chmurami, tęcza zniknęła i poderwał się gwałtowny wiatr. Jednak Azjata ...promieniał, wyglądał prawie jak anioł. Wpatrywałaś się w niego, nie mogłaś oderwać oczu. Ale dlaczego? Lunął rzęsisty deszcz niebo raz po raz przemierzały błyskawice, które rozświetlały jego postać jeszcze bardziej. Bałaś się burzy, lecz przy nim czułaś się bezpieczna jak przy nikim innym. Dlaczego tak się czułaś?
Do tego pasuje słowo tylko...- BOŻE *,* To jest cudowne...wspaniałe i wgl...aż trudno się wyrazić....A ten koteczek rozbawił mnie przynzam ale cóż <3 Weny życze <3
OdpowiedzUsuńhahaha dziękuje ^^ ja też nie mogłam z koteczka jak to pisałam no ale znasz mnie bez śmiechu się nie da xD
Usuń