niedziela, 18 października 2015

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz. 8

      Zaczęłaś rozglądać się po otoczeniu, chciałaś wrócić, lecz coś Cię przyciągało.
W oddali dostrzegłaś małe, czerwone światełko, jakby iskierke. Zaciekawiona zaczęłaś iść w jej kierunku, jednak po chwili światełko zniknęło. Trochę nie pewnie ale dalej kroczyłaś w kierunku gdzie ostatnio ją ujrzałaś. Po chwili twoim oczom znów objawiła się owa Iskierka jednakże tym razem była bliżej i zamiast na przeciw, znajdowała się po twojej prawej stronie. Przyśpieszyłaś tempo w obawie iż znowu zniknie. Twoje obawy się spełniły, rozpłynęła się w powietrzu nim zdążyłaś do niej dobiec. Stanęłaś desperacko rozglądając się za tajemniczym zjawiskiem. Pojawiło się. Szybko pobiegłaś w jego kierunku, tak szybko jakby od tego zależało twoje życie. Światełko co raz to szybciej znikało i pojawiało się w innym miejscu a ty biegłaś to z jednej to z drugiej strony. Zatrzymałaś się, poczułaś jak nogi ci się uginają, nagle świat się zatrzymał. Upadłaś prosto na biały, mięciutki, zimny puch. Nie wiedziałaś skąd nagle się tam wziął ale nie przejęłaś się, wpatrywałaś się w ciemną przestrzeń która teraz cie spowiła i w światełka wirujące wokół ciebie. Zamknęłaś oczy i zasnęłaś w połowie przykryta kołdrą utkaną z uroków zimy.

Gdy się obudziłaś byłaś w ciemnym pomieszczeniu, podniosłaś się powoli by lepiej się mu przyjrzeć. Przypominał trochę cele, choć mimo ciemnych barw wydawał się przytulny. Metalowe łoże pokryte jedwabnymi pościelami, z którego spuszczały się atłasowe zasłony. Piękna ciemnoczerwona kanapa stojąca na gęstym, wysokiej jakości dywanie a obok niej szklany stół zdobiony w gotyckim stylu. Drewniane szafki stojące w kącie, także w tym samym stylu i zawieszony na gwieździstym sklepienia czarny mosiężny żyrandol obwieszony czerwonymi kryształkami. W oddali pokoju dostrzegłaś drzwi, wstałaś i ruszyłaś w ich kierunku, wyciągnęłaś rękę do klamki lecz coś zatrzymało twoje ruchy. Odwróciłaś się i dostrzegłaś cieniutkie złote łańcuchy do których byłaś przypięta. Stałaś 5 metrów od drzwi, chciałaś wyjść. Ciągnęłaś łańcuchy tak mocno jak tylko mogłaś jednak to nic nie dawało, były zbyt mocne. Próbowałaś znaleźć ich drugi koniec jednak na marne. Po kilku godzinach nieudanych prób pozbycia się ograniczeń, zmęczona usiadłaś na podłodze opierając się o bok łóżka.
-O co tu chodzi? - Powiedziałaś wpatrując się w księżyc.

piątek, 9 października 2015

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.7

Schowaliście się w tunel. Nie mogłaś złapać tchu. Spojrzałaś na Kevina, próbując zrozumieć co się właściwie dzieje.
-Chyba ich zgubiliśmy.-Powiedział.
-Kim oni byli ? Kim ty jesteś ? Co tu się dzieje ?!
-To były nieczyste anioły.
-Nieczyste anioły ? O czym ty mówisz ?
-Tak, czyli anioły, które popełniły zbrodnie.
-Zbrodnie?
-Tak. Anioły, jak każde inne istoty mają swoje zasady. Muszą przestrzegać Kodeksu Anielskiego, są w nim wszystkie prawa, nakazy i zakazy aniołów. Gdy ktoś zrobi coś wbrew Kodeksowi staje się nieczysty.
-Yhm, czyli taki upadły anioł, tak?
-Nie. Upadły anioł to ten, który się zbuntował przeciwko Bogu, zaś anioły nieczyste to te, które popełniły zbrodnie, ale nie zdradziły Boga. Rozumiesz?
-Chyba tak. A co ty masz z nimi wspólnego ? Czemu Cię ścigają ?
-Jestem aniołem. Parę dni temu uciekłem z Królestwa na Ziemie i dlatego mnie szukają, nie powinienem tu być.
-Dlaczego uciekłeś ?
Chłopak wzruszył ramionami.
-Czy ja wiem ? Może zapragnąłem żyć normalnie wśród ludzi, a może chciałem się sprawdzić ? Nie wiem.
-W czym sprawdzić?
-W samodzielności. W niebie ciągle nas kontrolują, poprawiają. Twierdzą, że na Ziemi sobie nie poradzimy skoro nie radzimy sobie tam, mimo że nie dają nam szansy by udowodnić, że damy. Właśnie dlatego uciekłem. By to udowodnić.
-Ła~ to chyba w niebie nie jest wcale tak kolorowo jak wszyscy mówią...
-Heh nie, niestety nie. Jest prawie tak jak na tu tylko nie ma tam zła, a bynajmniej zła właściwego.
Za wami rozbrzmiał dźwięk metalu ocieranego o ścianę. Szybko się odwróciliście. Zza zakrętu tunelu wyłoniła się postać odziana w czarną skórzaną kurtkę z również czarnym kapturem, w czarnych skórzanych spodniach i czarnych glanach. Był to mężczyzna, nie mogłaś dostrzec jego twarzy.
-Yah!- Tajemniczy chłopak zatrzymał się.-Kim jesteście?! Co tu robicie?!
-Robimy chwilowy postuj po bieganiu. Chwilę odsapniemy i już nas nie ma. - odpowiedział Kevin
-Hah - parsknął śmiechem - znam Cie, jesteś aniołem...
Oboje zamarliscie w przerazeniu jednak Sung nie dając tego po sobie poznać zrobił krok do przodu - Kim jesteś?!
-Złamałeś jedną z najważniejszych zasad Kodeksu. Sprzeciwiłeś się. Wiesz co za to grozi?
-Zadałem ci pytanie, odpiwiedz! Kim jesteś!? Skąd mnie znasz!?
-Hola, hola, co tak ostro? Spokojnie. Nic wam nie zrobię, chodźcie. Pomogę wam.
Kevin nawet nie drgnął z miejsca, podejrzenie przyglądał się tajemniczymu mężczyźnie. Zaczęłaś się bać, patrzyłaś na współtowarzysza próbując odczytać jakiś znak.
- Wciąż mi nie odpowiedziałeś.
Chłopak zaśmiał się pod nosem - ty najlepiej powinieneś wiedzieć kim jestem....-Po tych słowach odwrócił się i powędrował spowrotem.
-Trzymaj się blisko mnie. - powiedział po czym poszlyście za tajemniczym.

Tunel doprowadził was do wielkiej sali, jasno oświetlonej....jakby już...znajomej. Rozglądałaś się po kątach, obrazach, wzniesieniach, rzeźbach zastanawiając się skąd znasz to pomieszczenie. Co raz bardziej oddalałaś się od Keva próbując sobie coś przypomnieć, skojarzyć. Wydawało się jakby to była jakaś świątynia....jednak czemu była ona w tunelu i schodziła do podziemi? Chciałaś to sprawdzić. Szłaś co raz dalej i dalej a końca nie było widać. Jakby zdeterminowana przyśpieszyłaś krok aż zaczęłaś biec. Coś cię tam ciągnęło, do końca...ta tajemnica, ten mrok. Chciałaś wiedzieć co tam się znajduje. Wpatrzona w przestrzeń pokonywałaś długi korytarz. Nagle usłyszałaś jakiś szmer, bardzo cichy. Zatrzymałaś się i rozejrzałaś, spowiła Cię czarna i zimna nicość. Nie byli nic przed tobą nie było nic za tobą ani też obok ciebie, tylko ciemność. Wystraszyłaś się, nigdy nie lubiłaś ciemności, zawsze przerażało Cię to co może się w niej kryć jednakże tym razem było trochę inaczej, bałaś się, lecz nie odczuwałaś strachu. Byłaś ciekawa co się kryje na końcu. Od dziecka ciekawiło Cię jakie są początki i końce, jak zaczęło się nasze istnienie....i jak się skończy. Czy będzie to wyglądać tak samo? Zaczęło się od Wielkiego Wybuchu.... Czy skończy się również na nim?