niedziela, 18 października 2015

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz. 8

      Zaczęłaś rozglądać się po otoczeniu, chciałaś wrócić, lecz coś Cię przyciągało.
W oddali dostrzegłaś małe, czerwone światełko, jakby iskierke. Zaciekawiona zaczęłaś iść w jej kierunku, jednak po chwili światełko zniknęło. Trochę nie pewnie ale dalej kroczyłaś w kierunku gdzie ostatnio ją ujrzałaś. Po chwili twoim oczom znów objawiła się owa Iskierka jednakże tym razem była bliżej i zamiast na przeciw, znajdowała się po twojej prawej stronie. Przyśpieszyłaś tempo w obawie iż znowu zniknie. Twoje obawy się spełniły, rozpłynęła się w powietrzu nim zdążyłaś do niej dobiec. Stanęłaś desperacko rozglądając się za tajemniczym zjawiskiem. Pojawiło się. Szybko pobiegłaś w jego kierunku, tak szybko jakby od tego zależało twoje życie. Światełko co raz to szybciej znikało i pojawiało się w innym miejscu a ty biegłaś to z jednej to z drugiej strony. Zatrzymałaś się, poczułaś jak nogi ci się uginają, nagle świat się zatrzymał. Upadłaś prosto na biały, mięciutki, zimny puch. Nie wiedziałaś skąd nagle się tam wziął ale nie przejęłaś się, wpatrywałaś się w ciemną przestrzeń która teraz cie spowiła i w światełka wirujące wokół ciebie. Zamknęłaś oczy i zasnęłaś w połowie przykryta kołdrą utkaną z uroków zimy.

Gdy się obudziłaś byłaś w ciemnym pomieszczeniu, podniosłaś się powoli by lepiej się mu przyjrzeć. Przypominał trochę cele, choć mimo ciemnych barw wydawał się przytulny. Metalowe łoże pokryte jedwabnymi pościelami, z którego spuszczały się atłasowe zasłony. Piękna ciemnoczerwona kanapa stojąca na gęstym, wysokiej jakości dywanie a obok niej szklany stół zdobiony w gotyckim stylu. Drewniane szafki stojące w kącie, także w tym samym stylu i zawieszony na gwieździstym sklepienia czarny mosiężny żyrandol obwieszony czerwonymi kryształkami. W oddali pokoju dostrzegłaś drzwi, wstałaś i ruszyłaś w ich kierunku, wyciągnęłaś rękę do klamki lecz coś zatrzymało twoje ruchy. Odwróciłaś się i dostrzegłaś cieniutkie złote łańcuchy do których byłaś przypięta. Stałaś 5 metrów od drzwi, chciałaś wyjść. Ciągnęłaś łańcuchy tak mocno jak tylko mogłaś jednak to nic nie dawało, były zbyt mocne. Próbowałaś znaleźć ich drugi koniec jednak na marne. Po kilku godzinach nieudanych prób pozbycia się ograniczeń, zmęczona usiadłaś na podłodze opierając się o bok łóżka.
-O co tu chodzi? - Powiedziałaś wpatrując się w księżyc.

piątek, 9 października 2015

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.7

Schowaliście się w tunel. Nie mogłaś złapać tchu. Spojrzałaś na Kevina, próbując zrozumieć co się właściwie dzieje.
-Chyba ich zgubiliśmy.-Powiedział.
-Kim oni byli ? Kim ty jesteś ? Co tu się dzieje ?!
-To były nieczyste anioły.
-Nieczyste anioły ? O czym ty mówisz ?
-Tak, czyli anioły, które popełniły zbrodnie.
-Zbrodnie?
-Tak. Anioły, jak każde inne istoty mają swoje zasady. Muszą przestrzegać Kodeksu Anielskiego, są w nim wszystkie prawa, nakazy i zakazy aniołów. Gdy ktoś zrobi coś wbrew Kodeksowi staje się nieczysty.
-Yhm, czyli taki upadły anioł, tak?
-Nie. Upadły anioł to ten, który się zbuntował przeciwko Bogu, zaś anioły nieczyste to te, które popełniły zbrodnie, ale nie zdradziły Boga. Rozumiesz?
-Chyba tak. A co ty masz z nimi wspólnego ? Czemu Cię ścigają ?
-Jestem aniołem. Parę dni temu uciekłem z Królestwa na Ziemie i dlatego mnie szukają, nie powinienem tu być.
-Dlaczego uciekłeś ?
Chłopak wzruszył ramionami.
-Czy ja wiem ? Może zapragnąłem żyć normalnie wśród ludzi, a może chciałem się sprawdzić ? Nie wiem.
-W czym sprawdzić?
-W samodzielności. W niebie ciągle nas kontrolują, poprawiają. Twierdzą, że na Ziemi sobie nie poradzimy skoro nie radzimy sobie tam, mimo że nie dają nam szansy by udowodnić, że damy. Właśnie dlatego uciekłem. By to udowodnić.
-Ła~ to chyba w niebie nie jest wcale tak kolorowo jak wszyscy mówią...
-Heh nie, niestety nie. Jest prawie tak jak na tu tylko nie ma tam zła, a bynajmniej zła właściwego.
Za wami rozbrzmiał dźwięk metalu ocieranego o ścianę. Szybko się odwróciliście. Zza zakrętu tunelu wyłoniła się postać odziana w czarną skórzaną kurtkę z również czarnym kapturem, w czarnych skórzanych spodniach i czarnych glanach. Był to mężczyzna, nie mogłaś dostrzec jego twarzy.
-Yah!- Tajemniczy chłopak zatrzymał się.-Kim jesteście?! Co tu robicie?!
-Robimy chwilowy postuj po bieganiu. Chwilę odsapniemy i już nas nie ma. - odpowiedział Kevin
-Hah - parsknął śmiechem - znam Cie, jesteś aniołem...
Oboje zamarliscie w przerazeniu jednak Sung nie dając tego po sobie poznać zrobił krok do przodu - Kim jesteś?!
-Złamałeś jedną z najważniejszych zasad Kodeksu. Sprzeciwiłeś się. Wiesz co za to grozi?
-Zadałem ci pytanie, odpiwiedz! Kim jesteś!? Skąd mnie znasz!?
-Hola, hola, co tak ostro? Spokojnie. Nic wam nie zrobię, chodźcie. Pomogę wam.
Kevin nawet nie drgnął z miejsca, podejrzenie przyglądał się tajemniczymu mężczyźnie. Zaczęłaś się bać, patrzyłaś na współtowarzysza próbując odczytać jakiś znak.
- Wciąż mi nie odpowiedziałeś.
Chłopak zaśmiał się pod nosem - ty najlepiej powinieneś wiedzieć kim jestem....-Po tych słowach odwrócił się i powędrował spowrotem.
-Trzymaj się blisko mnie. - powiedział po czym poszlyście za tajemniczym.

Tunel doprowadził was do wielkiej sali, jasno oświetlonej....jakby już...znajomej. Rozglądałaś się po kątach, obrazach, wzniesieniach, rzeźbach zastanawiając się skąd znasz to pomieszczenie. Co raz bardziej oddalałaś się od Keva próbując sobie coś przypomnieć, skojarzyć. Wydawało się jakby to była jakaś świątynia....jednak czemu była ona w tunelu i schodziła do podziemi? Chciałaś to sprawdzić. Szłaś co raz dalej i dalej a końca nie było widać. Jakby zdeterminowana przyśpieszyłaś krok aż zaczęłaś biec. Coś cię tam ciągnęło, do końca...ta tajemnica, ten mrok. Chciałaś wiedzieć co tam się znajduje. Wpatrzona w przestrzeń pokonywałaś długi korytarz. Nagle usłyszałaś jakiś szmer, bardzo cichy. Zatrzymałaś się i rozejrzałaś, spowiła Cię czarna i zimna nicość. Nie byli nic przed tobą nie było nic za tobą ani też obok ciebie, tylko ciemność. Wystraszyłaś się, nigdy nie lubiłaś ciemności, zawsze przerażało Cię to co może się w niej kryć jednakże tym razem było trochę inaczej, bałaś się, lecz nie odczuwałaś strachu. Byłaś ciekawa co się kryje na końcu. Od dziecka ciekawiło Cię jakie są początki i końce, jak zaczęło się nasze istnienie....i jak się skończy. Czy będzie to wyglądać tak samo? Zaczęło się od Wielkiego Wybuchu.... Czy skończy się również na nim?

niedziela, 16 lutego 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.6

Przerwał pocałunek, spojrzał w twoje oczy. Tak głęboko, że serce przyśpieszyło swój bieg i zatrzymało twój dech. Jego oczy pięknie lśniły swym czekoladowym kolorem, wpatrując się w nie, bezwładnie przybliżyłaś się do niego. Nieświadomie wykonywałaś wszystkie gesty. Byłaś pod jego wpływem, pod wpływem jego oczu. Były jak zegarek, który kołyszę się w ręku hipnotyzera i swym lekkim ruchem bierze w swe władanie każdego, kto tylko na niego spojrzy. To było magiczne, tak magiczne, że aż uwierzyłaś, że to sen. Byliście naprawdę bardzo blisko siebie, dzieliło was już tylko parę milimetrów. Wasze ciała się zetknęły i...
"Ding Dong". Dźwięk rozległ się w całym domu rozbijając tę chwilę na malutkie kawałeczki. Przestraszyłaś się i od razu odstąpiłaś od chłopaka spoglądając na drzwi. Rzuciłaś jeszcze jedno spojrzenie na Kevina po czym podążyłaś by zobaczyć któż kryję się za owym zamieszaniem. Gdy otworzyłaś drzwi strasznie się zdziwiłaś i zawiodłaś, znajdował się za nimi nie kto inny jak Kim Kyoungjae-Eli, twój były.
-Po co tu przyszedłeś?
-Dlaczego nie odbierasz moich telefonów?
-Nie mam Ci nic do powiedzenia.
-Ale ja mam. Dlaczego mnie unikasz?
Parsknęłaś śmiechem.-Nie wiesz tego? Przecież ze mną zerwałeś. Zraniłeś mnie ! ... Idź już sobie. Nie chcę Cię widzieć.-Powiedziałaś zamykając drzwi.
-Zaczekaj!-Przytrzymał je uniemożliwiając zamknięcie.-Chciałem Cię przeprosić. Wiem, że Cię zraniłem i bardzo tego żałuję. Tęsknie za Tobą i chce byś do mnie wróciła.
Te słowa Cię zamurowały.-Ale ja...
-Nie.-Wtrącił.-Nie odpowiadaj teraz, przemyśl to.
-Ja...
-Noona!! Masz może cukier?!-Przerwał Sung Hyun.
-Już sobie znalazłaś kogoś innego? Kto to jest?-Chłopak wepchnął się do środka i od razu skierował się do kuchni.
-To nie tak!-Pobiegłaś za nim.
-Kevin?
-O! Annyong hyung.-Odparł z uśmiechem młodszy wcinając naleśniki.-Noona gdzie masz cukier? Ta herbata jest gorzka.
-Yhm, proszę.-Podałaś mu cukierniczkę.-Zaraz, to wy się znacie?
-Tak, poznaliśmy się parę lat temu ale Kevin musiał wyjechać do USA, bo jego ojciec zachorował. Kiedy wróciłeś ? Czemu nic nie powiedziałeś ?
-Wróciłem przedwczoraj i poszedłem do twojego mieszkania ale...Przeprowadziłeś się. Nie wiedziałem. Chciałem do Ciebie zadzwonić ale nie mam twojego numeru.
-I spałeś tutaj? Jak tu trafiłeś?
-Pierwszą noc spałem na dworze. Wczoraj wieczorem odprowadziłem nune do domu i tak wyszło, że tu zostałem.
-Yhm..Rozumiem.
-A co ty tutaj robisz?
-Ja? Ja tylko...-Eli przechylił lekko głowę spoglądając na Ciebie.
-On właśnie wychodzi-Złapałaś Kyounga za rękę i zaciągnęłaś do drzwi wypychając go za nie i od razu je zatrzaskując.-A właśnie, skoro wróciłeś przedwczoraj...to gdzie masz swoje bagaże?
-Emm ukradli mi.
Odruchowo uderzyłaś się lekko w głowę-Aha. A właśnie ty może też już lepiej idź, może jeszcze go dogonisz.
-Ale, ale, ale...nie chcesz mnie?!-powiedział piskliwym głosem robiąc minę szczeniaczka.
-Nie, nie, nie, nie, nie! Nie o to mi chodziło! Po prostu...
-Czyli mogę tu zostać? Yupii! Jesteś najlepsza! Saranghae!- Pocałował Cię w policzek i radośnie pobiegł do pokoju gościnnego.
Nie chciałaś już się wykłócać, więc machnęłaś tylko obojętnie ręką i zabrałaś się za zmywanie naczyń. Jednak po chwili..."Ding Dong".
-Znowu? Co jest z nim do diaska?!-Powiedziałaś poirytowana i otwierając drzwi mówiłaś-Co ty znowu chcesz? Jeszcze się nie...-przerwałaś. To wcale nie był Eli tylko jacyś obcy faceci w garniakach i okularkach przeciw słonecznych.-Co to kurde, faceci w czerni czy jak?
Pierwszy z nich popchnął Cię wchodząc do środka.
-Co jest ? Co wy wyprawiacie? Jakim prawem tu wchodzicie co?! Wynocha, bo zadzwonię po policję !!!
-Nuna wiesz może...-Sung Hyun wyszedł z pokoju lecz zobaczywszy tajemniczych mężczyzn przerwał.
-BRAĆ GO !!!- Krzyknął jeden z nich wskazując na chłopaka.
-Cholera.-Kevin jak z torpedy zerwał się w twoją stronę i złapawszy Cię za rękę wybiegł z domu ciągnąc Cię za sobą. A faceci w czerni pobiegli za wami.
-Yah! Zaczekaj! Co się dzieję!
-Nic nie mów bo nie dasz rady biec!
-Ale...mój dom.
-Nie przejmuj się nim, na pewno nic mu się nie stanie.
Nie zadawałaś więcej pytań, po prostu biegłaś w pełni zdając się na Kevina.

wtorek, 11 lutego 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.5

Poczułaś, że jest Ci zimno. Przewróciłaś się na drugi bok i zaciągnęłaś na siebie kołdrę, jednak ponownie się z Ciebie zsunęła. Zmarszczyłaś brwi nad wciąż zamkniętymi oczami. Złapałaś pościel przyciągając ją do siebie, ale coś ją trzymało. Podniosłaś jedną nogę by mocniej przytrzymać wyrywające się nakrycie, gdy ją opuściłaś natrafiłaś na coś twardego. Wyciągnęłaś rękę. Coś przed tobą było. Nie był to ani kot, ani inny zwierzak. Wyciągnęłaś drugą rękę i błądziłaś nimi po tajemniczym kształcie.
-Głowa?! -mruknęłaś.
Otwierając szeroko oczy zerwałaś się z łóżka na równe nogi.
-CO TY TUTAJ ROBISZ?!?!?!?!
-W tamtym pokoju było tak ciemno i zimno, i samotnie, a przecież sama powiedziałaś, że jeśli będę czegoś potrzebował to jesteś tutaj, więc przyszedłem.
-A-A-A-AAAle ń-ń-nie ooto mi ch-chodziło- wyjąkałaś.
Chłopak wzruszył ramionami, po czym przytulił się do kołdry.
-Irona juseyo!-powiedziałaś stanowczo, jednak nie zareagował.-YAH! IRONA!-powtórzyłaś energicznie ciągnąc za okrycie, próbując wyrwać je Kev'owi. Nagle Sung Hyun puścił pościel, a ty poleciałaś z nią do tyłu, jednak nie upadłaś. Brunet złapał Cię jedną ręką za biodra, zaś drugą podtrzymywał twoją głowę. Czułaś jak na twarzy rozlewa Ci się czerwony rumieniec ale byłaś tak wpatrzona w jego oczy, że nie mogłaś nawet drgnąć.
Wasze ciała praktycznie się stykały, wasze twarze były tak blisko. Staliście w tej pozycji dobry kwadrans i zapewne trwalibyście tak dużo dłużej, gdyby nie zepsuł tej chwili telefon.
-Zamierzasz odebrać? To może być coś ważnego.-szepnął.
-He? A tak-spuściłaś wzrok, wyprostowałaś i podeszłaś do szafki, na której leżała twoja komórka. Wzięłaś ją do ręki i spojrzałaś kto dzwoni. Był to twój ex. Spojrzałaś na Kevina, po czym ponownie zwróciłaś wzrok na telefon. Rozłączyłaś się i od razu wyciągnęłaś z niego baterię.
-Co robisz? Dlaczego wyciągasz baterię? Coś nie tak?
-Ani, obsseubnida.-odłożyłaś części z powrotem na szafkę.
-Ach..Ale jestem głodny. Skończ już się tak tym przejmować i zajmij się mną, hm?
-Eh. Araso. Co chciałbyś zjeść?-uśmiechnęłaś się i zwróciłaś w stronę kuchni.
-Wszystko jedno co byle byś ty to zrobiła.-odwzajemnił uśmiech i poszedł za tobą.
-Hmm... No to może naleśniki z czekoladą i bananami? Co to na to?
-Yhm, brzmi przepysznie.- usiadł na krześle przed blatem barku.
Wyciągnęłaś patelnie i wszystkie składniki. Po przygotowaniu masy na naleśniki. Po usmażeniu posmarowałaś ciasto czekoladą i zawinęłaś je na połówce banana. To samo powtórzyłaś z następnymi, po chwili wszystkie były gotowe. Postawiłaś przed chłopakiem talerz ze śniadaniem i herbatę, po czym podałaś mu talerzyk dla niego.
-Proszę, smacznego.-Po tych słowach zaczęłaś sprzątać naczynia.
Sung Hyun uśmiechał się zjadając naleśniki jeden po drugim i co chwila zerkając na Ciebie.
-Noona
Zwróciłaś wzrok na niego.
-Proszę.-powiedział podając Ci widelec z nabitym na nim kawałkiem naleśnika.
Spojrzałaś na niego ze zdziwieniem, a on przybliżył sztuciec do twoich ust. Niepewnie wyciągnęłaś rękę by wziąć przedmiot z jego ręki, jednak on ją cofnął co jeszcze bardziej Cię zdziwiło.
-Aaaa~
-He? -w tym momencie chłopak wetknął naleśnika do twoich ust, po czym zaczął się śmiać. Stałaś lekko zdezorientowana, szybko się odwróciłaś i zaczęłaś zmywać. Czułaś, jak chłopak przemierza twoje ciało wzorkiem, o dziwo było to miłe uczucie. Nie wiedziałaś co zrobić. Zamknęłaś wodę i wytarłaś ręce poczym skierowałaś się do swojego pokoju. Niestety, znowu Ci przeszkodzono. Gdy przechodziłaś obok Sung Hyun'a, on złapał Cię za rękę, tym samym odwracając Cię w jego stronę i...pocałował. No tak, ponownie Cię sparaliżowało. Zrobiłaś się calusieńka czerwona, otworzyłaś szeroko oczy, jednak chwilę później same się zamknęły. Nie mogłaś nic na to poradzić, nie mogłaś nic zrobić. Trwałaś tak całkowicie oddając się chwili...

środa, 8 stycznia 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.4

-Więc~...-powiedziałaś lekko zarumieniona-chciałbyś coś do picia?
-He?- spojrzał na Ciebie tak jakby nie rozumiał twojego pytania.
-Czy chciałbyś się czegoś napić? Kawy, herbaty..? 
-Yhm, tak poproszę.-odpowiedział jak zwykle z pogodnym uśmiechem.
-A.. jaką lubisz? 
-Wszystko jedno, jeśli ty to przyrządzisz to nie ważne co to jest.-powiedział opierając głowę na rękach i wpatrując się w ciebie z ciepłym uśmiechem.
-Może być zielona?-Odwróciłaś się od niego czując, że spowijają Cię czerwone rumieńce.
Kevin lekko się zaśmiał i przechylając głowę starał się dostrzec twoją twarz.-Tak może być.-Odpowiedział wciąż się śmiejąc. Szybko otworzyłaś szafkę, po czym wyciągnęłaś się by zdjąć herbatę z górnej półki, jednak była ona za wysoko i nie mogłaś jej dosięgnąć. Naglę poczułaś za sobą tors chłopaka. Wystraszyłaś się, albo może zaskoczyłaś. Trudno powiedzieć. Szybko cofnęłaś rękę i obróciłaś się do niego, a twoim oczom ukazały się dobrze wyrzeźbione mięśnie Seung Hyun'a ukryte za czarną bokserką. Otworzyłaś szeroko oczy, byłaś już cała czerwona. Nieświadomie wstrzymałaś oddech.Kevin nachylił się lekko nad tobą wasze twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. Nie wiedziałaś co masz zrobić. Patrzyłaś się głęboko w jego oczy. 
Wyglądało to tak jakby zaraz miał Cię pocałować i doszłoby do niepożądanych rzeczy. Gdy nagle, kącik jego ust uchylił się lekko ku górze. 
-Oddychaj-szepnął wręcz w twoje usta.
-He? A. Tak.-Spuściłaś wzrok, w dalszym ciągu nie wiedząc co zrobić. Wodziłaś wzrokiem to na podłogę, to na szafkę stojąca w pobliżu, to na niego.
Chłopak odsunął się trochę od Ciebie i podał Ci puszkę z herbatą-Proszę.
Mrugnęłaś parę razy, tak jakbyś nie wiedziała co się dzieję. Jednak szybko otrząsnęłaś się z transu, spojrzałaś na puszkę znajdującą się w jego ręku i lekko złapałaś.-Dź-Dzię-kuję.-Wykrztusiłaś wciąż oszołomiona.
Na policzkach Sung Hyun'a zawidniały ledwo widoczne bladoróżowe rumieńce. Chłopak zakrył roześmiane usta zewnętrzną stroną ręki, po czym wrócił na miejsce przy barku. 
Czułaś się niekomfortowo i zaczęłaś trochę żałować żałować, że go zaprosiłaś ale z drugiej strony było jest dla Ciebie ciekawe doświadczenie. 
Przygotowałaś herbaty, i postawiłaś na barku razem z cukrem.-Proszę. Pij ostrożnie, gorąca.-powiedziałaś niepewnie i udałaś się do pokoju gościnnego pościelić łóżko. Gdy wróciłaś twoja herbata była już wystudzona, wypiłaś ją szybko. On także skończył akurat pić. Wstawiłaś oba kubki do zlewu i zaprowadziłaś Kevina do pokoju gościnnego.-Tu będziesz spać. Może być?
Chłopak zagwizdał-Wow. Masz tu bardzo ładnie. Mi odpowiada.-Odpowiedział siadawszy na łóżku i obdarował Cię uśmiechem.
-To dobrze.-Odwzajemniłaś uśmiech.-Jakbyś czegoś potrzebował to będę w pokoju obok.-wskazałaś swój pokój, po czym odwróciłaś się w stronę wyjścia.
-Yhm. Miłych snów.
Zatrzymałaś się w progu.-Tobie również.-Wyszłaś zamykając za sobą drzwi.
Weszłaś do swojego pokoju, przebrałaś się w piżamę i położyłaś do spania.

------------------------------------
Przepraszam, że dodaję z opóźnieniem ale nie miałam zbytnio czasu, mam nadzieję że się podoba i polecicie gdzieś mojego bloga (taka tam skromna propozycja ;) ). ^^

sobota, 4 stycznia 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.3

     Kolejnego dnia poszłaś z rana na miasto w poszukiwaniu nowej pracy. Obeszłaś parę barów i restauracji, niestety nic nie znalazłaś. Zmęczona poszukiwaniami poszłaś na Bubble Tea i deser lodowy, więc uznałaś, że twój wypad nie był aż tak bezsensowny.
Po nieudanych poszukiwaniach wolnym krokiem wracałaś do domu. Nagle nie wiadomo czemu jak z cebra lunął deszcz, co wydało ci się jakimś fatum tygodnia i że pada on specjalnie dla ciebie, bo przecież jeszcze przed chwilą na niebie nie było żadnych chmur.
Stanęłaś i powoli podniosłaś głowę spoglądając na krople spadające z nieba. Pięknie się mieniły w promieniach już zachodzącego słońca. Przypomniałaś sobie tą pamiętną fontannę, a łza spłynęła Ci po policzku. Stałaś tak póki tego pięknego widoku nie zasłonił Ci czarny...parasol? Zdziwiłaś się i opuściłaś lekko głowę, po czym powoli odwróciłaś się by ujrzeć kto jest właścicielem tejże tajemniczej parasolki. Widok ten zdziwił Cię jeszcze bardziej. Otóż, był to młody chłopak, Azjata. Patrzył na Ciebie ze zdziwieniem i jakby lekką fascynacją, po chwili jednak promiennie się uśmiechnął. Bacznie mu się przyglądałaś próbując sobie przypomnieć czy czasem wcześniej się gdzieś nie spotkaliście.
-Czemu stoisz na deszczu? - spytał.-Uhm...Mihane. Nie przedstawiłem się. Nazywam się Woo Sung Hyun, ale możesz mówić mi Kevin. Miło mi. A..ty? Jak masz na imię?
-(twoje imię) ...Mnie również miło.-odpowiedziałaś niepewnie.
- A więc? Dlaczego stoisz w deszczu? Coś się stało?
Powoli opuściłaś głowę, swobodnie ją zwieszając, po czym równie wolno odwróciłaś się i podążyłaś swoją drogą.
-ZACZEKAJ !!!
Chłopak podbiegł do Ciebie i ponownie okrył Cię parasolem.- Zaczekaj, odprowadzę Cię. - powiedział, ponownie obdarowując Cię uśmiechem. Nieświadomie odwzajemniłaś go i dalej kroczyłaś przed siebie, a Kevin podążał tuż za Tobą. Deszcz się nasilał, droga dłużyła w nieskończoność, szliście wolno i w takiej ciszy, że dało się słyszeć każdą spadającą krople, każdy powiew wiatru, każdy cichy oddech. Stało się to niekomfortowe, ale nie znałaś go i nie wiedziałaś co masz mówić. Na szczęście, najwidoczniej dla niego także było to niezręczne.
-Aish. Gdzie ty tak właściwie mieszkasz? Idziemy już z dobrą godzinę, strasznie zgłodniałem. Jesteś mi winna kolację.
Popatrzyłaś na niego lekko zdziwiona, ale gdy zobaczyłaś jego promienną twarz od razu się uśmiechnęłaś i cicho zachichotałaś.
-A tak właściwie czemu mnie odprowadzasz?
-Hmm... Bo pada, a ty nie masz parasola. Zmokłabyś.
-Heh, a tak naprawdę?
-Uznałem, że to będzie ciekawsze od samotnego siedzenia w kafejce.
W tym momencie spojrzeliście sobie w oczy, a świat, jakby stanął w miejscu.
Staliście tak w deszczu, pod jednym parasolem. Noc rozświetlały przydrożne latarnie.
Miałaś wrażenie jakby szczęście całego świata tkwiło właśnie w jego oczach, a w tej krótkiej chwili, która wydawała się wiecznością świat nie istniał. Byłaś tylko ty i on. Reszta nie miała znaczenia. Z każdą chwilą czułaś jak twoje serce przyśpiesza. Jak tracisz dech w piersiach.
Nigdy wcześniej się tak nie czułaś. Kątem oka dostrzegłaś swój dom.
-O! Już jesteśmy, to ja już pójdę.-Z trudem oderwałaś wzrok od jego czekoladowych oczu i pobiegłaś do domu najszybciej jak tylko potrafiłaś.
Wzięłaś parę głębokich oddechów i wyjrzałaś przez okno. On dalej stał w tym samym miejscu i rozglądał się na wszystkie strony. Spojrzałaś na godzinę, było koło 22. Wzięłaś parasol i podeszłaś do niego.
-Dlaczego nie wracasz?
-Nie bardzo wiem gdzie jestem.- odpowiedział tak jakby właśnie został na czymś przyłapany.
-Eh. już późno....-spojrzałaś na niebo-sama nie wierze że to mówię- powiedziałaś do siebie i przeniosłaś wzrok na niego-możesz zostać u mnie na noc.
-Naprawdę?! Dziękuję.
Weszliście do środka.

------------------------------
A reszty dowiecie się później. Może jutro może pojutrze. Jeszcze się zobaczy. Komentarze mile widziane. ^^

piątek, 3 stycznia 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.2

      Następnego dnia obudziłaś się dopiero gdy spadłaś z łóżka. Na w pół przytomna wstałaś z podłogi i sprawdziłaś godzinę w komórce.
-MWO?!?!?!?!
Było po 8. Jak torpeda wbiegłaś do łazienki-ubrałaś się, pomalowałaś, uczesałaś i załatwiłaś inne swoje potrzeby, zajęło ci to zaledwie 5 minut. Po czym zbiegłaś na dół. Chwyciłaś kromkę chleba i jedząc ją zaczęłaś przygotowywać jedzenie dla kota.
-Kici kici kici jedzonko! kici kici kici Rudy! Gdzie jesteś koteczku?!-wołałaś, lecz twój kot się nie odzywał. Postawiłaś jego miskę na podłodze i zaczęłaś ubierać kurtkę i buty.-Hm..Ciekawe gdzie on się znowu podziewa.-wyszłaś z domu, wsiadłaś do samochodu i ruszyłaś w kierunku swojej dawnej pracy, gdy w połowie przypomniałaś sobie, że przecież Cię zwolnili, a twój rudy kotek zdechł dlatego też nie mogłaś go znaleźć. 
Nie musiałaś już się nigdzie śpieszyć. Nie miałaś przecież po co. Zjechałaś na pobocze. Oczy zaczęły zachodzić Ci łzami.
-Eh ..to nie był tylko zły sen...-westchnęłaś i przeniosłaś wzrok na niebo. Nie było widać słońca. Zasłaniały je gęste czarne chmury. 
-Czyli dalej będzie ciemno...-powiedziałaś do siebie.
Ponownie westchnęłaś i skręciłaś do super marketu, który znajdował się w pobliżu. Kupiłaś soki, owoce, chipsy i parę innych rzeczy. Zapakowałaś torby do samochodu i wróciłaś do domu. 
     Zaniosłaś zakupy do kuchni otworzyłaś paczkę chipsów i usiadłaś przed komputerem przeglądając oferty pracy. Nie miałaś zbytniego doświadczenia ani specjalnych talentów, więc trudno było Ci znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. 
      Nadszedł wieczór. Wyłączyłaś komputer, wykąpałaś się i położyłaś do spania. Przez długi czas nie mogłaś zasnąć przekładałaś się z boku na bok, z pleców na brzuch a potem znów na bok. Po kilku godzinach męczącej przekładanki w końcu usnęłaś. 

       Byłaś na łące. Niebo przecinała piękna tęcza, a słońce delikatnie muskało Cię swoimi promieniami. Było tak pięknie. Zamknęłaś oczy, prawie spałaś, gdy naglę ktoś zasłonił Ci słońce. Otworzyłaś oczy i zobaczyłaś wysokiego bruneta, stał nad tobą z promiennym uśmiecham. Słońce zaczęło przykrywać się czarnymi chmurami, tęcza zniknęła i poderwał się gwałtowny wiatr. Jednak Azjata ...promieniał, wyglądał prawie jak anioł. Wpatrywałaś się w niego, nie mogłaś oderwać oczu. Ale dlaczego? Lunął rzęsisty deszcz niebo raz po raz przemierzały błyskawice, które rozświetlały jego postać jeszcze bardziej. Bałaś się burzy, lecz przy nim czułaś się bezpieczna jak przy nikim innym. Dlaczego tak się czułaś?