niedziela, 16 lutego 2014

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz.6

Przerwał pocałunek, spojrzał w twoje oczy. Tak głęboko, że serce przyśpieszyło swój bieg i zatrzymało twój dech. Jego oczy pięknie lśniły swym czekoladowym kolorem, wpatrując się w nie, bezwładnie przybliżyłaś się do niego. Nieświadomie wykonywałaś wszystkie gesty. Byłaś pod jego wpływem, pod wpływem jego oczu. Były jak zegarek, który kołyszę się w ręku hipnotyzera i swym lekkim ruchem bierze w swe władanie każdego, kto tylko na niego spojrzy. To było magiczne, tak magiczne, że aż uwierzyłaś, że to sen. Byliście naprawdę bardzo blisko siebie, dzieliło was już tylko parę milimetrów. Wasze ciała się zetknęły i...
"Ding Dong". Dźwięk rozległ się w całym domu rozbijając tę chwilę na malutkie kawałeczki. Przestraszyłaś się i od razu odstąpiłaś od chłopaka spoglądając na drzwi. Rzuciłaś jeszcze jedno spojrzenie na Kevina po czym podążyłaś by zobaczyć któż kryję się za owym zamieszaniem. Gdy otworzyłaś drzwi strasznie się zdziwiłaś i zawiodłaś, znajdował się za nimi nie kto inny jak Kim Kyoungjae-Eli, twój były.
-Po co tu przyszedłeś?
-Dlaczego nie odbierasz moich telefonów?
-Nie mam Ci nic do powiedzenia.
-Ale ja mam. Dlaczego mnie unikasz?
Parsknęłaś śmiechem.-Nie wiesz tego? Przecież ze mną zerwałeś. Zraniłeś mnie ! ... Idź już sobie. Nie chcę Cię widzieć.-Powiedziałaś zamykając drzwi.
-Zaczekaj!-Przytrzymał je uniemożliwiając zamknięcie.-Chciałem Cię przeprosić. Wiem, że Cię zraniłem i bardzo tego żałuję. Tęsknie za Tobą i chce byś do mnie wróciła.
Te słowa Cię zamurowały.-Ale ja...
-Nie.-Wtrącił.-Nie odpowiadaj teraz, przemyśl to.
-Ja...
-Noona!! Masz może cukier?!-Przerwał Sung Hyun.
-Już sobie znalazłaś kogoś innego? Kto to jest?-Chłopak wepchnął się do środka i od razu skierował się do kuchni.
-To nie tak!-Pobiegłaś za nim.
-Kevin?
-O! Annyong hyung.-Odparł z uśmiechem młodszy wcinając naleśniki.-Noona gdzie masz cukier? Ta herbata jest gorzka.
-Yhm, proszę.-Podałaś mu cukierniczkę.-Zaraz, to wy się znacie?
-Tak, poznaliśmy się parę lat temu ale Kevin musiał wyjechać do USA, bo jego ojciec zachorował. Kiedy wróciłeś ? Czemu nic nie powiedziałeś ?
-Wróciłem przedwczoraj i poszedłem do twojego mieszkania ale...Przeprowadziłeś się. Nie wiedziałem. Chciałem do Ciebie zadzwonić ale nie mam twojego numeru.
-I spałeś tutaj? Jak tu trafiłeś?
-Pierwszą noc spałem na dworze. Wczoraj wieczorem odprowadziłem nune do domu i tak wyszło, że tu zostałem.
-Yhm..Rozumiem.
-A co ty tutaj robisz?
-Ja? Ja tylko...-Eli przechylił lekko głowę spoglądając na Ciebie.
-On właśnie wychodzi-Złapałaś Kyounga za rękę i zaciągnęłaś do drzwi wypychając go za nie i od razu je zatrzaskując.-A właśnie, skoro wróciłeś przedwczoraj...to gdzie masz swoje bagaże?
-Emm ukradli mi.
Odruchowo uderzyłaś się lekko w głowę-Aha. A właśnie ty może też już lepiej idź, może jeszcze go dogonisz.
-Ale, ale, ale...nie chcesz mnie?!-powiedział piskliwym głosem robiąc minę szczeniaczka.
-Nie, nie, nie, nie, nie! Nie o to mi chodziło! Po prostu...
-Czyli mogę tu zostać? Yupii! Jesteś najlepsza! Saranghae!- Pocałował Cię w policzek i radośnie pobiegł do pokoju gościnnego.
Nie chciałaś już się wykłócać, więc machnęłaś tylko obojętnie ręką i zabrałaś się za zmywanie naczyń. Jednak po chwili..."Ding Dong".
-Znowu? Co jest z nim do diaska?!-Powiedziałaś poirytowana i otwierając drzwi mówiłaś-Co ty znowu chcesz? Jeszcze się nie...-przerwałaś. To wcale nie był Eli tylko jacyś obcy faceci w garniakach i okularkach przeciw słonecznych.-Co to kurde, faceci w czerni czy jak?
Pierwszy z nich popchnął Cię wchodząc do środka.
-Co jest ? Co wy wyprawiacie? Jakim prawem tu wchodzicie co?! Wynocha, bo zadzwonię po policję !!!
-Nuna wiesz może...-Sung Hyun wyszedł z pokoju lecz zobaczywszy tajemniczych mężczyzn przerwał.
-BRAĆ GO !!!- Krzyknął jeden z nich wskazując na chłopaka.
-Cholera.-Kevin jak z torpedy zerwał się w twoją stronę i złapawszy Cię za rękę wybiegł z domu ciągnąc Cię za sobą. A faceci w czerni pobiegli za wami.
-Yah! Zaczekaj! Co się dzieję!
-Nic nie mów bo nie dasz rady biec!
-Ale...mój dom.
-Nie przejmuj się nim, na pewno nic mu się nie stanie.
Nie zadawałaś więcej pytań, po prostu biegłaś w pełni zdając się na Kevina.

1 komentarz: