niedziela, 18 października 2015

Nawet jeśli jest ciemno, w końcu wyjdzie słońce. (Kevin-U-KISS) Cz. 8

      Zaczęłaś rozglądać się po otoczeniu, chciałaś wrócić, lecz coś Cię przyciągało.
W oddali dostrzegłaś małe, czerwone światełko, jakby iskierke. Zaciekawiona zaczęłaś iść w jej kierunku, jednak po chwili światełko zniknęło. Trochę nie pewnie ale dalej kroczyłaś w kierunku gdzie ostatnio ją ujrzałaś. Po chwili twoim oczom znów objawiła się owa Iskierka jednakże tym razem była bliżej i zamiast na przeciw, znajdowała się po twojej prawej stronie. Przyśpieszyłaś tempo w obawie iż znowu zniknie. Twoje obawy się spełniły, rozpłynęła się w powietrzu nim zdążyłaś do niej dobiec. Stanęłaś desperacko rozglądając się za tajemniczym zjawiskiem. Pojawiło się. Szybko pobiegłaś w jego kierunku, tak szybko jakby od tego zależało twoje życie. Światełko co raz to szybciej znikało i pojawiało się w innym miejscu a ty biegłaś to z jednej to z drugiej strony. Zatrzymałaś się, poczułaś jak nogi ci się uginają, nagle świat się zatrzymał. Upadłaś prosto na biały, mięciutki, zimny puch. Nie wiedziałaś skąd nagle się tam wziął ale nie przejęłaś się, wpatrywałaś się w ciemną przestrzeń która teraz cie spowiła i w światełka wirujące wokół ciebie. Zamknęłaś oczy i zasnęłaś w połowie przykryta kołdrą utkaną z uroków zimy.

Gdy się obudziłaś byłaś w ciemnym pomieszczeniu, podniosłaś się powoli by lepiej się mu przyjrzeć. Przypominał trochę cele, choć mimo ciemnych barw wydawał się przytulny. Metalowe łoże pokryte jedwabnymi pościelami, z którego spuszczały się atłasowe zasłony. Piękna ciemnoczerwona kanapa stojąca na gęstym, wysokiej jakości dywanie a obok niej szklany stół zdobiony w gotyckim stylu. Drewniane szafki stojące w kącie, także w tym samym stylu i zawieszony na gwieździstym sklepienia czarny mosiężny żyrandol obwieszony czerwonymi kryształkami. W oddali pokoju dostrzegłaś drzwi, wstałaś i ruszyłaś w ich kierunku, wyciągnęłaś rękę do klamki lecz coś zatrzymało twoje ruchy. Odwróciłaś się i dostrzegłaś cieniutkie złote łańcuchy do których byłaś przypięta. Stałaś 5 metrów od drzwi, chciałaś wyjść. Ciągnęłaś łańcuchy tak mocno jak tylko mogłaś jednak to nic nie dawało, były zbyt mocne. Próbowałaś znaleźć ich drugi koniec jednak na marne. Po kilku godzinach nieudanych prób pozbycia się ograniczeń, zmęczona usiadłaś na podłodze opierając się o bok łóżka.
-O co tu chodzi? - Powiedziałaś wpatrując się w księżyc.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz