Kolejnego dnia poszłaś z rana na miasto w poszukiwaniu nowej pracy. Obeszłaś parę barów i restauracji, niestety nic nie znalazłaś. Zmęczona poszukiwaniami poszłaś na Bubble Tea i deser lodowy, więc uznałaś, że twój wypad nie był aż tak bezsensowny.
Po nieudanych poszukiwaniach wolnym krokiem wracałaś do domu. Nagle nie wiadomo czemu jak z cebra lunął deszcz, co wydało ci się jakimś fatum tygodnia i że pada on specjalnie dla ciebie, bo przecież jeszcze przed chwilą na niebie nie było żadnych chmur.
Stanęłaś i powoli podniosłaś głowę spoglądając na krople spadające z nieba. Pięknie się mieniły w promieniach już zachodzącego słońca. Przypomniałaś sobie tą pamiętną fontannę, a łza spłynęła Ci po policzku. Stałaś tak póki tego pięknego widoku nie zasłonił Ci czarny...parasol? Zdziwiłaś się i opuściłaś lekko głowę, po czym powoli odwróciłaś się by ujrzeć kto jest właścicielem tejże tajemniczej parasolki. Widok ten zdziwił Cię jeszcze bardziej. Otóż, był to młody chłopak, Azjata. Patrzył na Ciebie ze zdziwieniem i jakby lekką fascynacją, po chwili jednak promiennie się uśmiechnął. Bacznie mu się przyglądałaś próbując sobie przypomnieć czy czasem wcześniej się gdzieś nie spotkaliście.
-Czemu stoisz na deszczu? - spytał.-Uhm...Mihane. Nie przedstawiłem się. Nazywam się Woo Sung Hyun, ale możesz mówić mi Kevin. Miło mi. A..ty? Jak masz na imię?
-(twoje imię) ...Mnie również miło.-odpowiedziałaś niepewnie.
- A więc? Dlaczego stoisz w deszczu? Coś się stało?
Powoli opuściłaś głowę, swobodnie ją zwieszając, po czym równie wolno odwróciłaś się i podążyłaś swoją drogą.
-ZACZEKAJ !!!
Chłopak podbiegł do Ciebie i ponownie okrył Cię parasolem.- Zaczekaj, odprowadzę Cię. - powiedział, ponownie obdarowując Cię uśmiechem. Nieświadomie odwzajemniłaś go i dalej kroczyłaś przed siebie, a Kevin podążał tuż za Tobą. Deszcz się nasilał, droga dłużyła w nieskończoność, szliście wolno i w takiej ciszy, że dało się słyszeć każdą spadającą krople, każdy powiew wiatru, każdy cichy oddech. Stało się to niekomfortowe, ale nie znałaś go i nie wiedziałaś co masz mówić. Na szczęście, najwidoczniej dla niego także było to niezręczne.
-Aish. Gdzie ty tak właściwie mieszkasz? Idziemy już z dobrą godzinę, strasznie zgłodniałem. Jesteś mi winna kolację.
Popatrzyłaś na niego lekko zdziwiona, ale gdy zobaczyłaś jego promienną twarz od razu się uśmiechnęłaś i cicho zachichotałaś.
-A tak właściwie czemu mnie odprowadzasz?
-Hmm... Bo pada, a ty nie masz parasola. Zmokłabyś.
-Heh, a tak naprawdę?
-Uznałem, że to będzie ciekawsze od samotnego siedzenia w kafejce.
W tym momencie spojrzeliście sobie w oczy, a świat, jakby stanął w miejscu.
Staliście tak w deszczu, pod jednym parasolem. Noc rozświetlały przydrożne latarnie.
Miałaś wrażenie jakby szczęście całego świata tkwiło właśnie w jego oczach, a w tej krótkiej chwili, która wydawała się wiecznością świat nie istniał. Byłaś tylko ty i on. Reszta nie miała znaczenia. Z każdą chwilą czułaś jak twoje serce przyśpiesza. Jak tracisz dech w piersiach.
Nigdy wcześniej się tak nie czułaś. Kątem oka dostrzegłaś swój dom.
-O! Już jesteśmy, to ja już pójdę.-Z trudem oderwałaś wzrok od jego czekoladowych oczu i pobiegłaś do domu najszybciej jak tylko potrafiłaś.
Wzięłaś parę głębokich oddechów i wyjrzałaś przez okno. On dalej stał w tym samym miejscu i rozglądał się na wszystkie strony. Spojrzałaś na godzinę, było koło 22. Wzięłaś parasol i podeszłaś do niego.
-Dlaczego nie wracasz?
-Nie bardzo wiem gdzie jestem.- odpowiedział tak jakby właśnie został na czymś przyłapany.
-Eh. już późno....-spojrzałaś na niebo-sama nie wierze że to mówię- powiedziałaś do siebie i przeniosłaś wzrok na niego-możesz zostać u mnie na noc.
-Naprawdę?! Dziękuję.
Weszliście do środka.
------------------------------
A reszty dowiecie się później. Może jutro może pojutrze. Jeszcze się zobaczy. Komentarze mile widziane. ^^
OMO *----* Kocham Cię kobieto xD To je piękne takie piękne, wpsniałe, cudowne, niesamowite <3
OdpowiedzUsuń